ΠΕΜΠΤΗ 7-11-2013
"Κι όμως το νιώθω αλλάξαν πολλά..." *
Οι αποστάσεις μηδενίζονται. Αν άλλοτε η διαδρομή από την Ομόνοια μέχρι τα Άνω Πατήσια μπορεί να έκανε και πάνω από μισή ώρα.
Τώρα είναι δυνατή να πραγματοποιηθεί ακόμα και σε 20 λεπτά… με το τρόλει.
Η άλλοτε πηγμένη από αυτοκίνητα Πατησίων, τα μεσημέρια των καθημερινών είναι πια ευκολοδιάβατη πολύ μακριά από τις παλιές εποχές.
Ο αθηναίος έχει εγκαταλείψει το αυτοκίνητο. Το μετρό έχει επεκταθεί στα πέρατα των Δυτικών Συνοικιών και όπως είναι λογικό η κρίση συνηγορεί σε λιγότερες μετακινήσεις.
Οι Πίατσες ταξί ξαναγύρισαν.
Μικρά κίτρινα στέγαστρα υπήρχαν αρκετά στο κέντρο προκειμένου να οριοθετούν τους χώρους αναμονής ταξί. Ποτέ βέβαια στο παρελθόν δεν χρησιμοποιούνταν γιατί τα ταξί συνήθιζαν να περιφέρονται μέσα στην πόλη.
Λίγο η πεσμένη ζήτηση για ταξί λίγο η αύξηση στην βενζίνη τα ταξί σήμερα στέκουν μοναχικά και περιμένουν πελάτες όχι μόνο στις γνωστές και θεσμοθετημένες πιάτσες. Αλλά και σε άλλες αυτοσχέδιες. Δίπλα σε σταθμού τους μετρό ή κοντά σε κέντρα διασκέδασης, ιδίως τις νυχτερινές ώρες.
Τα σκουπίδια λιγόστεψαν. Δεν είναι ότι βελτιώθηκε η αποκομιδή στην πρωτεύουσα. Αντίθετα μάλιστα περιορίστηκαν τα δρομολόγια τα σαββατοκύριακα στα απολύτως αναγκαία, προκειμένου να εξορθολογήσουν τα έξοδα από την υπερεργασία των υπαλλήλων. Στην πραγματικότητα οι κάτοικοι έχουν περιορίσει την κατανάλωση.
Τα άλλοτε πολλά σκουπίδια του οικιακού νοικοκυριού είναι πλέον λιγότερα, αποφεύγοντας τις μεγάλες συσκευασίες από δώρα ή ηλεκτρικές συσκευές.
Τα παλιά αντικείμενα που ήταν πριν αφημένα δίπλα στους κάδους σήμερα εγκαταλείπονται από τον κάτοχό τους με πολύ σύνεση. Και αν ακόμα αυτό γίνει δεν μένουν για πολύ στον δρόμο λόγω των πολλών ρακοσυλλεκτών και παλιατζήδων που τριγυρνούν ολημερίς την πόλη.
Η Σταδίου δεν είναι πλέον εμπορική. Οι παλιότεροι συνήθιζαν να κατεβαίνουν τις γιορτινές ημέρες την Σταδίου για χάζι στις βιτρίνες και διάφορες μικρές ή μεγάλες αγορές.
Η Σταδίου ως μια από τις κυριότερες εμπορικές οδούς φάνταζε λαμπερή και φανταχτερή. Μέχρι ότου τα μαγαζιά ένα μετά το άλλο να κλείνουν στη σειρά…
Ο δρόμος παραδόθηκε στην λήθη. Τα εμπορικά κομμάτια στην αρχή και στο τέλος της δίνουν ένα τόνο ζωής αλλά η υπόλοιπος δρόμος στέκει αποκομμένος από την κίνηση.
Οι πολλές τράπεζες, τα δυο υπουργεία που βρίσκονται πάνω της αλλά κυρίως ο ΟΑΕΔ δίνουν ζωή στη Σταδίου μέχρι το μεσημέρι.
Έπειτα παραδίδετε σταδιακά, μέχρι και τα τελευταία καταστήματα να κατεβάσουν ρολά αργά το απόγευμα, στους άστεγούς και στους εξαρτημένους…
Η Ομόνοια «καθάρισε». Η Ομόνοια στα αυτιά του κάθε μη αθηναίου φάνταζε για πολλά χρόνια σαν ένα κάστρο φόβου ανομίας και μεγάλης αβεβαιότητας επιβίωσης.
Η αφιλόξενη αρχιτεκτονική της αλλά και ο ομφαλικός χαρακτήρας της την έκαναν πάντα τόπο συγκέντρωσης για κάθε έναν που πέρναγε ή ζούσε στην Αθήνα.
Η μάλλον γραφική-νοσταλγική εικόνα της άρχισε να γίνεται επικίνδυνη από τα μέσα του `90 και αργότερα. Δημιουργώντας ίσως ένα περίεργο γκέτο μέσα στην πόλη.
Ακόμα και αν οι Ολυμπιακοί Αγώνες θέλησαν να της αλλάξουν εικόνα, η Ομόνοια επιδείνωσε τα χάλια της. Τελευταία λιγοστά φυτά έδωσαν χρώμα στο απέραντο γκρίζο. Με το γαλανόλευκο μπάνερ του Χόντου να προσπαθεί να κάνει εθνική επανακατάληψη της πλατείας. Τα τραπεζάκια ξαναβγήκαν έξω παρότι τα κλασικά στέκια για καφέ έχουν κλείσει. Η αστυνόμευση επανήλθε και όλα τα περίεργα στοιχεία που σύχναζαν στα πέριξ της έφυγαν από την Ομόνοια για άλλες γωνιές στο κέντρο της πόλης…
Το «απέραντο πεζοδρόμιο». Αν η Συγγρού ήταν το συνώνυμο της εκδιδομένης, πλέον η συγκεκριμένη αναγωγή μοιάζει από γραφική έως στερεότυπη.
Τα αγοραία στέκια της νύχτας από το ιστορικό κέντρο και την Βαρβάκειο έχουν επεκταθεί στις παρυφές της πόλης.
Η άλλοτε πολύβουη Πατησίων μοιάζει τις βραδινές ώρες ένα απέραντο πεζοδρόμιο αλλοδαπής προέλευσης. Στην αντίπερα όχθη η Χαμοστέρνας και η Λ. Αθηνών κρατάνε ανοικτές τις «πύλες των πεζοδρομίων».
Με τις νέες χωροθετήσεις να κατακλύζουν την λεωφόρο Ποσειδώνος προς εξυπηρέτηση των νοτίων προαστίων. Όσο για το παλαιό τραγούδι «Έλα να μάθεις στην Πλατεία Βάθη» δεν χρειάζεται να βραδιάσει για να το σιγοτραγουδήσεις.
Αρκεί μια βόλτα γύρω από το δημαρχιακό μέγαρο μέρα μεσημέρι…
Κάτι αλλάζει. Το καινούργιο ξεπροβάλει πίσω από τις λινάτσες και φανέρωσαν τη νέα όψη του ανακαινισμένου κτιρίου του κινηματοθέατρου ΡΕΞ. Η ριζική ανακαίνιση έγινε τάχιστα και εντάχθηκε στο παραπέντε στο ΕΣΠΑ. Κατεβαίνοντας νότια οι εργασίες στο εργοστάσιο ΦΙΞ διακρίνονται από μακριά. Το πολύχρονο γκρίζο δίνει θέση σε μια ιδιότυπη αρχαίζουσα απομίμηση πέτρας. Ίσως δημιουργηθεί το καλύτερο αισθητικά νέο μουσείο της πόλης…
* Ή πως αλλάζει η οικονομική κρίση την Αθήνα.
(Ο τίτλος είναι από το τραγούδι του Λ. Κηλαϊδόνη "Αθήνα 78")
"Κι όμως το νιώθω αλλάξαν πολλά..." *
Οι αποστάσεις μηδενίζονται. Αν άλλοτε η διαδρομή από την Ομόνοια μέχρι τα Άνω Πατήσια μπορεί να έκανε και πάνω από μισή ώρα.
Τώρα είναι δυνατή να πραγματοποιηθεί ακόμα και σε 20 λεπτά… με το τρόλει.
Η άλλοτε πηγμένη από αυτοκίνητα Πατησίων, τα μεσημέρια των καθημερινών είναι πια ευκολοδιάβατη πολύ μακριά από τις παλιές εποχές.
Ο αθηναίος έχει εγκαταλείψει το αυτοκίνητο. Το μετρό έχει επεκταθεί στα πέρατα των Δυτικών Συνοικιών και όπως είναι λογικό η κρίση συνηγορεί σε λιγότερες μετακινήσεις.
Οι Πίατσες ταξί ξαναγύρισαν.
Μικρά κίτρινα στέγαστρα υπήρχαν αρκετά στο κέντρο προκειμένου να οριοθετούν τους χώρους αναμονής ταξί. Ποτέ βέβαια στο παρελθόν δεν χρησιμοποιούνταν γιατί τα ταξί συνήθιζαν να περιφέρονται μέσα στην πόλη.
Λίγο η πεσμένη ζήτηση για ταξί λίγο η αύξηση στην βενζίνη τα ταξί σήμερα στέκουν μοναχικά και περιμένουν πελάτες όχι μόνο στις γνωστές και θεσμοθετημένες πιάτσες. Αλλά και σε άλλες αυτοσχέδιες. Δίπλα σε σταθμού τους μετρό ή κοντά σε κέντρα διασκέδασης, ιδίως τις νυχτερινές ώρες.
Τα σκουπίδια λιγόστεψαν. Δεν είναι ότι βελτιώθηκε η αποκομιδή στην πρωτεύουσα. Αντίθετα μάλιστα περιορίστηκαν τα δρομολόγια τα σαββατοκύριακα στα απολύτως αναγκαία, προκειμένου να εξορθολογήσουν τα έξοδα από την υπερεργασία των υπαλλήλων. Στην πραγματικότητα οι κάτοικοι έχουν περιορίσει την κατανάλωση.
Τα άλλοτε πολλά σκουπίδια του οικιακού νοικοκυριού είναι πλέον λιγότερα, αποφεύγοντας τις μεγάλες συσκευασίες από δώρα ή ηλεκτρικές συσκευές.
Τα παλιά αντικείμενα που ήταν πριν αφημένα δίπλα στους κάδους σήμερα εγκαταλείπονται από τον κάτοχό τους με πολύ σύνεση. Και αν ακόμα αυτό γίνει δεν μένουν για πολύ στον δρόμο λόγω των πολλών ρακοσυλλεκτών και παλιατζήδων που τριγυρνούν ολημερίς την πόλη.
Η Σταδίου ως μια από τις κυριότερες εμπορικές οδούς φάνταζε λαμπερή και φανταχτερή. Μέχρι ότου τα μαγαζιά ένα μετά το άλλο να κλείνουν στη σειρά…
Ο δρόμος παραδόθηκε στην λήθη. Τα εμπορικά κομμάτια στην αρχή και στο τέλος της δίνουν ένα τόνο ζωής αλλά η υπόλοιπος δρόμος στέκει αποκομμένος από την κίνηση.
Οι πολλές τράπεζες, τα δυο υπουργεία που βρίσκονται πάνω της αλλά κυρίως ο ΟΑΕΔ δίνουν ζωή στη Σταδίου μέχρι το μεσημέρι.
Έπειτα παραδίδετε σταδιακά, μέχρι και τα τελευταία καταστήματα να κατεβάσουν ρολά αργά το απόγευμα, στους άστεγούς και στους εξαρτημένους…
Η Ομόνοια «καθάρισε». Η Ομόνοια στα αυτιά του κάθε μη αθηναίου φάνταζε για πολλά χρόνια σαν ένα κάστρο φόβου ανομίας και μεγάλης αβεβαιότητας επιβίωσης.
Η αφιλόξενη αρχιτεκτονική της αλλά και ο ομφαλικός χαρακτήρας της την έκαναν πάντα τόπο συγκέντρωσης για κάθε έναν που πέρναγε ή ζούσε στην Αθήνα.
Η μάλλον γραφική-νοσταλγική εικόνα της άρχισε να γίνεται επικίνδυνη από τα μέσα του `90 και αργότερα. Δημιουργώντας ίσως ένα περίεργο γκέτο μέσα στην πόλη.
Ακόμα και αν οι Ολυμπιακοί Αγώνες θέλησαν να της αλλάξουν εικόνα, η Ομόνοια επιδείνωσε τα χάλια της. Τελευταία λιγοστά φυτά έδωσαν χρώμα στο απέραντο γκρίζο. Με το γαλανόλευκο μπάνερ του Χόντου να προσπαθεί να κάνει εθνική επανακατάληψη της πλατείας. Τα τραπεζάκια ξαναβγήκαν έξω παρότι τα κλασικά στέκια για καφέ έχουν κλείσει. Η αστυνόμευση επανήλθε και όλα τα περίεργα στοιχεία που σύχναζαν στα πέριξ της έφυγαν από την Ομόνοια για άλλες γωνιές στο κέντρο της πόλης…
Τα αγοραία στέκια της νύχτας από το ιστορικό κέντρο και την Βαρβάκειο έχουν επεκταθεί στις παρυφές της πόλης.
Η άλλοτε πολύβουη Πατησίων μοιάζει τις βραδινές ώρες ένα απέραντο πεζοδρόμιο αλλοδαπής προέλευσης. Στην αντίπερα όχθη η Χαμοστέρνας και η Λ. Αθηνών κρατάνε ανοικτές τις «πύλες των πεζοδρομίων».
Με τις νέες χωροθετήσεις να κατακλύζουν την λεωφόρο Ποσειδώνος προς εξυπηρέτηση των νοτίων προαστίων. Όσο για το παλαιό τραγούδι «Έλα να μάθεις στην Πλατεία Βάθη» δεν χρειάζεται να βραδιάσει για να το σιγοτραγουδήσεις.
Αρκεί μια βόλτα γύρω από το δημαρχιακό μέγαρο μέρα μεσημέρι…
Κάτι αλλάζει. Το καινούργιο ξεπροβάλει πίσω από τις λινάτσες και φανέρωσαν τη νέα όψη του ανακαινισμένου κτιρίου του κινηματοθέατρου ΡΕΞ. Η ριζική ανακαίνιση έγινε τάχιστα και εντάχθηκε στο παραπέντε στο ΕΣΠΑ. Κατεβαίνοντας νότια οι εργασίες στο εργοστάσιο ΦΙΞ διακρίνονται από μακριά. Το πολύχρονο γκρίζο δίνει θέση σε μια ιδιότυπη αρχαίζουσα απομίμηση πέτρας. Ίσως δημιουργηθεί το καλύτερο αισθητικά νέο μουσείο της πόλης…
* Ή πως αλλάζει η οικονομική κρίση την Αθήνα.
(Ο τίτλος είναι από το τραγούδι του Λ. Κηλαϊδόνη "Αθήνα 78")
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου