Τρίτη, 26 Σεπτεμβρίου 2017

ΔΥΤΙΚΟ ΠΗΛΙΟ (ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ) - «Βλέπει» στον Παγασητικό κόλπο και είναι η ήρεμη και γαλήνια πλευρά του Πηλίου

ΤΡΙΤΗ 26-9-2017

Τώρα είναι η στιγμή που αυτή η πλευρά του Πηλίου θα “εκδικηθεί” τη Μακρινίτσα, την Πορταριά, τον Άγιο Λαυρέντιο και τα Χάνια που μονοπωλούν το ενδιαφέρον των χειμερινών αποδράσεων στο χιονοδρομικό αλλά και το Χορευτό, τον Άγιο Ιωάννη και τη Νταμούχαρη, τα χωριά του ανατολικού Πηλίου με τις παραλίες στο Αιγαίο.

Το Δυτικό Πήλιο "βλέπει" στον Παγασητικό κόλπο και είναι η ήρεμη, γαλήνια, και σπαρμένη με γραφικά χωριά και απάνεμες ακρογιαλιές πλευρά του Πηλίου.



Εδώ τα έχουμε όλα. Χωριά στο βουνό όπως οι Μηλιές, η Τσαγκαράδα και η Βυζίτσα που μας κερνάνε ελληνικό στο μπρίκι κάτω από τα αιωνόβια πλατάνια που αρχίζουν να ρίχνουν τα φύλλα τους αλλά και μπροστά στη θάλασσα όπως η Μηλίνα, η Άφησσος και τα Καλά Νερά για ουζομεδέδες δίπλα στο κύμα. 


Ο ίδιος ο ορεινός όγκος του Πηλίου προστατεύει αυτή τη πλευρά από τους υγρούς αέρηδες του Αιγαίου κι έτσι το καλοκαίρι είναι δροσερό, ενώ ο χειμώνας ήπιος.

Τα κουκλίστικα χωριά του Δυτικού Πηλίου μοιάζουν να γλιτώνουν αιώνια από τις επιταγές του μαζικού τουρισμού.


Μηλιές

 Το χωριό είναι περιποιημένο, κάτι που δείχνει την αγάπη των κατοίκων του. Αγάπη που μεταφέρεται και στην καθημερινή ζωή. Στους δρόμους, στα καλαίσθητα μαγαζάκια με τα είδη δώρου και τα κεραμικά και στα γλυκοπωλεία. 


Το μήλο, σήμα κατατεθέν του χωριού, βρίσκεται παντού. Στα χωράφια, στα βάζα, στους πάγκους των παντοπωλείων, στις συνταγές μαγειρικής. Ακόμα και στις ταμπέλες των μαγαζιών.

 Έντονα χρώματα, δεκάδες αποχρώσεις του πράσινου, του καφέ, του κόκκινου και του κίτρινου, πηλιορείτικα αρχοντικά, σπαρμένα εδώ κι εκεί πάνω στην πλαγιά ανάμεσα στα γάργαρα νερά που τρέχουν όλο το χρόνο. 


Και παντού, σε όποιο σημείο και αν σταθείς, απλώνεται μπροστά σου η θάλασσα και από πάνω της ο καταπράσινος όγκος του Πηλίου. 

Εδώ, οι χρυσοχέρες μαγείρισσες ψήνουν την πιο νόστιμη μηλόπιτα του κόσμου σε ξυλόφουρνους που δεν σβήνουν ποτέ και κελαρυστά νερά κάτω από χιλιόχρονα πλατάνια. Οι έγνοιες κατρακυλούν από τους γκρεμούς ως τη θάλασσα και τα αμέτρητα θεραπευτικά βότανα που φύονται στις πλαγιές τους διώχνουν όλα τα κακά.

         

Με το θρυλικό Μουντζούρη κάνουμε για πολλοστή φορά τη διαδρομή ως τα Άνω Λεχώνια. Μόνο που τώρα είναι διαφορετικά. 


Τα φύλλα από τα δέντρα βάφονται χρυσά, το φθινοπωρινό αεράκι μας ανακατεύει απαλά τα μαλλιά και οι πρώτες – πάντα ευπρόσδεκτες – ψιχάλες βγάζουν στον αέρα όλες τις μεθυστικές μυρωδιές από το φρεσκοβρεγμένο χώμα.







 

Βυζίτσα

Η Βυζίτσα και οι Μηλιές μοιράζονται το ίδιο τοπίο και κατά κάποιο τρόπο αλληλοσυμπληρώνονται. Το φθινόπωρο βάφει και σε αυτό το αρχοντικό χωριό τη θέα απ' τα παράθυρα με όλη την γκάμα των χρωμάτων, απ' το βαθύ πράσινο μέχρι το χρυσαφί. 


Όπου κι αν κοιτάξεις, θα δεις ανακαινισμένα τρίπατα αρχοντικά, λιθόχτιστες σκεπαστές κρήνες με περίτεχνα σκαλιστά μάρμαρα και αμέτρητα καλοδιατηρημένα καλντερίμια που διασχίζουν όλο το χωριό και σβήνουν μέσα σε πυκνά δάση με αγριοκαστανιές και οξιές.



 Τα ψηλά κτίρια γεμίζουν σιγά σιγά με ζευγάρια και οικογένειες που απολαμβάνουν τη θαλπωρή των δωματίων και τις βόλτες στην πλατεία και τα καφέ. Οι ντόπιοι κάθονται στα καφενεδάκια κάτω από τα πλατάνια για τον πρώτο καφέ της ημέρας. 


Στον αέρα η κάπνα των ξυλόφουρνων που ψήνουν τα πρωινά ψωμιά. Οι γυναίκες έχουν ήδη προετοιμάσει τις πίτες για το μεσημεριανό τραπέζι και το φαΐ σιγοψήνεται στα τσουκάλια. 

Πρόθυμα, κατεβαίνουμε κι εμείς, οι κουρασμένοι Αθηναίοι, για να πάρουμε μια μικρή αλλά πολύτιμη δόση χωριάτικης ζωής στην αρχή του φθινοπώρου.






Αρχοντικό Μιχόπουλου. Ένα από τα πιο παλιά αρχοντικά στο Πήλιο. Βαριά πηλιορείτικη λιθοδομή, ξυλοδεσιές στους δύο πρώτους ορόφους, διαδοχικά παράθυρα στον τρίτο όροφο.

 

Πινακάτες

Χρειάστηκε να περάσουν αρκετά χρόνια ώσπου οι ανήσυχοι ταξιδιώτες να προσπεράσουν τις Μηλιές και τη Βυζίτσα και να συνεχίσουν για ακόμα λίγα χιλιόμετρα προς το απομακρυσμένο χωριό. 


Κι από τότε τα πέτρινα κτίρια, η μεγάλη πλατεία, η κρήνη, ο υπεραιωνόβιος πλάτανος, η γκρι πέτρα και η πυκνή βλάστηση στο φόντο τους κάνουν να επιστρέφουν ξανά και ξανά για να παραδοθούν στην παραμυθένια αύρα του χωριού.



 Μπαίνοντας στο χωριό, στην πλατεία, ο αέρας μυρίζει κρέας που τσικνίζεται. Συνοδοιπόροι μας οι μυημένοι που άφησαν στην άκρη του χωριού τα τζιπ τους για να καθίσουν στις ταβέρνες. Δίσκοι υπερφορτωμένοι με πηλιορείτικες λιχουδιές, σπετζοφάι που σπάει μύτη, πικάντικα λουκάνικα και ντόπιο γαλοτύρι, μυρωδάτες χορτόσουπες και τραχανάς καυτός. Κόσμος που πίνει και γελάει. 


Έξω η υγρή οσμή των φύλλων που σε λίγο καιρό θα έχουν στρώσει τα πάντα. Τα πανύψηλα πλατάνια δύσκολα αφήνουν το φως του απογευματινού ήλιου να περάσει ανάμεσα από τις φυλλωσιές τους. Οι μυρωδιές από τους ώριμους καρπούς του δάσους είναι μεθυστικές.









ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ . protothema