Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2017

Το Ρωσικό σαμοβάρ ( samovar - самовар ) - προορίζονταν για το μαγείρεμα, και για την παρασκευή τσαγιού

ΔΕΥΤΕΡΑ 30-1-2017




Τον 18ο αιώνα, στα Ουράλια και στην πόλη Tula εφευρέθηκε το σαμοβάρι-κουζίνα το οποίο  χωριζόταν σε τρία μέρη - δύο εκ των οποίων προορίζονταν για το μαγείρεμα, και το τρίτο μέρος ήταν αποκλειστικά για την παρασκευή τσαγιού. 




Υπήρχαν διάφοροι τρόποι κατασκευής των πρώτων σαμοβάρ ( samovar ) .
Το πρώτο εργοστάσιο σαμοβάρ ιδρύθηκε στην Tula από τον Nasar Usitsin το 1778. 
Αυτή η πόλη των οπλουργών έγινε διάσημη σε όλο τον κόσμο ως το κέντρο της κατασκευής σαμοβάρ. 

Σε αυτή την περιοχή υπήρχε ό, τι χρειαζόταν για την εν λόγω βιομηχανία: 
πλούσια μεταλλεία, εξειδικευμένο προσωπικό στην επεξεργασία  μετάλλων και κατάλληλη τοποθεσία εφ’ όσον η Tula  απέχει 200 χλμ. περίπου από την Μόσχα.

Η κατασκευή σαμοβάρ σύντομα αποδείχθηκε ότι ήταν  πολύ κερδοφόρα.
Οι βιοτεχνίες  έγιναν γρήγορα βιομηχανίες. 

Τα μικρά εργαστήρια μετατράπηκαν σε μεγάλους παρασκευαστές σαμοβάρ. Το 1826 υπήρχαν μόνο οκτώ εργοστάσια σαμοβάρ, ενώ το 1896 υπήρχαν ήδη εβδομήντα.
Σαμοβάρ έγιναν από νικέλινο, κόκκινο και πράσινο χαλκό, ψευδόχρυσο, και σε ειδικές περιπτώσεις από ασήμι. 

Μερικά σαμοβάρ επιστρώθηκαν με χρυσό ή ασήμι, αλλά ο ορείχαλκος  ήταν πάντα το βασικό μέταλλο. 

Κατά τη διάρκεια των αιώνων, το σαμοβάρι αλλάζει σχήματα. Μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα ο αριθμός των τύπων σαμοβάρ φτάνει τα 165. Ωστόσο, ήταν σχεδόν αδύνατη η πλήρης χρήση μηχανών στην κατασκευή του. 

Τα εργαλεία που χρησιμοποιούνται για την κατασκευή σαμοβάρ δεν αλλάζουν  και η συναρμολόγηση με το χέρι επιτρέπει μόνο τον αριθμό  5-6  ανά ημέρα.

Η μεγαλύτερη  παραγωγή  στην Tula επιτεύχθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα.

Το σαμοβάρ δεν ήταν μόνο ένα χαρακτηριστικό της άνεσης στο σπίτι, το σύμβολο της ρωσικής φιλοξενίας, αλλά και ένα είδος  μασκότ. 
Μεταξύ των αντικειμένων της λαϊκής τέχνης, τα εγχώρια σαμοβάρ καταλαμβάνουν μια ιδιαίτερη θέση. Συχνά θεωρούνται  όχι μόνο ως οικιακά σκεύη, αλλά και ως πραγματικά έργα τέχνης. 

Κάθε παρασκευαστής  που χαιρόταν σεβασμού, ήθελε να καταπλήξει τους πελάτες του με τη δημιουργικότητά του.
Η συντηρητική σχεδίαση και η αντοχή σε συνδυασμό με τις διακοσμητικές ιδιότητες, ήταν αυτά που τράβηξαν το  ενδιαφέρον για τα σαμοβάρ των ανθρώπων σε όλο τον κόσμο. Τα σαμοβάρ της Tula  εκπροσωπήθηκαν σε πολλές εκθέσεις στη Ρωσία και στο εξωτερικό.

Οι κατασκευαστές που συμμετείχαν στις εκθέσεις είχαν συχνά βραβευτεί με μετάλλια, οι ανατυπώσεις των οποίων συχνά εμφανίζονταν στο σαμοβάρ τους μετά από αυτό.
Τα σαμοβάρ από την πόλη Tula είχαν εξαπλωθεί σε όλη τη Ρωσία.

Στα πανηγύρια,  μπορούσε κανείς να τα βρει σε πολύ διαφορετικά σχήματα όπως αγγείου, σε σχήμα αχλαδιού,  κλπ. ενώ ακολούθησε μείωση τιμών κατά τη διαδικασία της κατασκευής του η οποία προκάλεσε την τυποποίηση στα σχήματα σαμοβάρ. 
Η λεγόμενη κυλινδρική μορφή σαμοβάρ, έγινε ευρέως διαδεδομένη.

Αρχικά παράγονται σαμοβάρ άνθρακα (το νερό σε αυτά θερμαίνεται με κάρβουνο), αργότερα  σαμοβάρ κηροζίνης  και άλλες  παραλλαγές που επέτρεπαν στο νερό να θερμαίνεται από οποιοδήποτε είδος καυσίμου. 
Οι τιμές τέθηκαν σε άμεση εξάρτηση από το σχήμα, το υλικό και τις διαστάσεις ενός σαμοβάρ.

Σε όλη τη διάρκεια του 19ου αιώνα, φορητά  σαμοβάρ παρήχθησαν στην Tula. Κατά κανόνα, ήταν πολύπλευρα, κυβικά και δεξιάς γωνίας.
Με την πάροδο των χρόνων η τεχνολογία παραγωγής βελτιώθηκε σημαντικά. 
Τώρα οι πρέσες και οι γραμμές μεταφοράς  χρησιμοποιούνται ευρέως. 

Η χύτευση υπό πίεση είναι επίσης διαδεδομένη. Στο εργοστάσιο του Shtamp  εισήχθη αυτόματη γραμμή. 
Τα σαμοβάρ διακοσμούνται με ειδικό ρολό. Το εργοστάσιο παράγει σαμοβάρ διαφορετικών τύπων: άνθρακα (έξι εκδόσεις) και - από το 1956 - ηλεκτρικά (όγκου 2-3 λίτρων για μπουφέ).

Η λαϊκή παράδοση συνεχίζει να υπάρχει και να αναπτύσσεται.
Σαμοβάρ εξαιρετικής τέχνης  εξακολουθούν να παράγονται στη Ρωσία και να τιμούνται  με βραβεία και μετάλλια σε εθνικές και διεθνείς εκθέσεις.


ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ  ΚΑΤΑΣΚΕΥΗΣ  ΤΟΥ ΣΑΜΟΒΑΡ ( SAMOVAR )

Το σαμοβάρι είναι στην κυριολεξία ένας μεταλλικός αυτόνομος βραστήρας που παραδοσιακά χρησιμοποιείται στην Ρωσία αλλά και σε περιοχές της Κεντρικής Ευρώπης και Νοτιοανατολικές χώρες, το Ιράν κ.ά.

Άν και παραδοσιακά το σαμοβάρι ζεσταίνεται με κάρβουνα, τα σύγχρονα χρησιμοποιούν ηλεκτρισμό.
Τα σαμοβάρ κατασκευάζονται από χαλκό, μπρούτζο,,ασήμι, χρυσό, αλουμίνιο.

 Ένα χαρακτηριστικό σαμοβάρι αποτελείται από το κυρίως σώμα, την βάση και στην κορυφή του φέρει ένα μικρό κρατήρα για να φεύγει ο ατμός καθώς και μία υποδοχή για να εφαρμόζεται η τσαγιέρα με το συμπύκνωμα του τσαγιού που χρειάζεται να κρατηθεί ζεστό.


Το κυρίως σώμα μπορεί να έχει το σχήμα ποτηριού, κρατήρα, βαρελιού, κυλίνδρου ή σφαίρας ενώ το μέγεθός του ποικίλει αρχίζοντας από εκείνα με χωρητικότητα 1 λίτρου, μέχρι τα χωρητικότητας 400 λίτρων.



Το παραδοσιακό σαμοβάρ έχει ένα μεταλλικό δοχείο με μία βρύση στο κάτω  μέρος και ένα μεταλλικό σωλήνα που διασχίζει κάθετα το κέντρο. 
Αυτός ο σωλήνας περιέχει την καύσιμη ύλη που όταν καίγεται θερμαίνει τριγύρω το νερό στο δοχείο.

Στην κορυφή υπάρχει μικρό άνοιγμα για την εξασφάλιση του αέρα και εκεί τοποθετείται και η τσαγιέρα που περιέχει το δυνατό συμπύκνωμα τσαγιού, ώστε αυτό να κρατηθεί ζεστό καθ΄όλη την διάρκεια του σερβιρίσματος.

Το σερβίρισμα γίνεται σε δύο στάδια, πρώτα μοιράζεται στην κούπα μέρος από το δυνατό τσάι της τσαγιέρας και κατόπιν προστίθεται ζεστό νερό μέχρις ότου επιτευχθεί η σωστή αναλογία που συνήθως είναι 10 μέρη νερού προς ένα μέρος τσαγιού.

Το σαμοβάρι αποτελούσε απαραίτητο σκεύος του νοικοκυριού και υπήρξε σύμβολο της κοινωνικής ζωής και της φιλοξενίας στην Ρωσία. 
Συχνά γίνονταν συγκεντρώσεις και ξέγνοιαστες συζητήσεις πίνοντας τσάϊ από το σαμοβάρι, ξεφεύγοντας έτσι και από τις χαμηλές θερμοκρασίες του χειμώνα.

Στην καθημερινότητα το σαμοβάρι ήταν ένας οικονομικός τρόπος να θερμαίνεται το νερό εφόσον ως καύσιμη ύλη μπορούσε να χρησιμοποιηθεί το κάρβουνο ή το κουκουνάρι. 
Μετά η φωτιά αφηνόταν να σβήσει και κατόπιν άναβε πάλι με εύκολο τρόπο.

Στις μέρες μας το σαμοβάρι είναι συνδεδεμένο με  την νοσταλγία της παλιάς Ρωσίας και μπορεί να αποκτηθεί σε πολλά μέρη της Ευρώπης.



ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΤΣΑΓΙΟΥ 

Ο χρόνος που θα αφήσουμε το τσάϊ μέσα στο νερό είναι πολύ σημαντικός για τη γεύση του Στα πρώτα δύο - τρία λεπτά απελευθερώνεται όλη η γεύση και το άρωμά του και στην συνέχεια απελευθερώνονται οι τανίνες που αν υπάρχουν σε μεγάλη ποσότητα είναι αυτές που επηρεάζουν με την πικρή τους γεύση το τσάϊ.



ΠΗΓΗ. salveotea