Παρασκευή, 14 Ιουνίου 2013

ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ ΜΕΤΑ του Στάθη Κουβελάκη


ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 14-6-2013

Του ΣΤΑΘΗ ΚΟΥΒΕΛΑΚΗ*

Πριν από ένα περίπου, η Ελλάδα αλλά και η Ευρώπη, όπως υποδήλωνε το πρωτοφανές ενδιαφέρον των ξένων ΜΜΕ αλλά και και η άμεση ανάμιξη των κυρίαρχων κύκλων της ΕΕ κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας, γνώρισε την κρισιμότερη εκλογική αναμέτρηση των τελευταίων δεκαετιών. Για πρώτη φορά μετά τον πόλεμο, κόμμα της ριζοσπαστικής αριστεράς έθετε θέμα κυβερνητικής εξουσίας με ένα πρόγραμμα που το έθετε σε τροχιά σύγκρουσης με τις δυνάμεις του εγχώριου και του διεθνούς, και κυρίως ευρωπαϊκού, συστήματος. Η συγκυρία εκείνη δεν ήταν προφανώς μια συνηθισμένη, έστω σχετικά μακράς διάρκειας, εκλογική στιγμή. Εφερνε τη σφραγίδα της παρατεταμένης λαϊκής κινητοποίησης που συγκλόνισε την ελληνική κοινωνία τα δύο πρώτα χρόνια της Μνημονιακής περιόδου. Γι αυτό βεβαίως και προκάλεσε φόβο από τη μια πλευρά, ελπίδα από την άλλη και έντονη πολιτική και ταξική πόλωση στο εκλογικό σώμα.

Ενα χρόνο μετά, είναι προφανές ότι το τοπίο έχει αλλάξει δραματικά. Υπό τη σκεπή της τρικομματικής κυβέρνησης, το μνημονιακό μπλοκ ανασυντάχθηκε και πέρασε σε μια διαρκή αντεπίθεση, περνώντας ακόμη πιο δρακόντεια μέτρα και κλιμακώνοντας την αυταρχική θωράκιση του κράτους. Τα Μνημόνια πέρασαν, σπέρνοντας τον όλεθρο της βίαιης εξαθλίωσης της λαϊκής πλειοψηφίας, του ξεπουλήματος του δημόσιου πλούτου, της θεσμοποίησης του κοινωνικού κανιβαλισμού. Οι κινητοποιήσεις κάμφθηκαν, τα αισθήματα ανημπόριας και απελπισίας έγιναν κυρίαρχα, η νεοφασισμός όλο και πιο απειλητικός. Η δυναμική της Αριστεράς ανακόπηκε και η κύρια δύναμή της φάνηκε να μετατοπίζεται σε πιο «ρεαλιστικές» θέσεις, προβάλλοντας λύσεις «ενδιάμεσου» χαρακτήρα, που θα διευκόλυναν υποτίθεται τη διεύρυνση του ακροατηρίου της σε πιο συντηρητικά στρώματα και θα καθησήχαζαν τα κέντρα εξουσίας εντός και εκτός της χώρας.
Ο δρόμος αυτός όμως δεν είναι όμως ούτε ευθύγραμμος ούτε ικανός να οδηγήσει σε κάποια σταθεροποίηση. Παρά τη χοντροκομμένη προπαγάνδα για το ελληνικό success story, η οικονομία συνεχίζει να βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση, ενώ η ανεργία ξεπερνά ακόμη και τα ιστορικά διεθνή ρεκόρ της δεκαετίας του 1930. Καμμία κυβέρνηση, ακόμη και εκτός πλαισίων κοινοβουλευτισμού, δεν μπορεί να πει ότι πατάει σε σταθερό έδαφος όσο συνεχίζεται ένας οικονονικός και κοινωνικός κατακλυσμός τέτοιας έκτασης.
Η αδυναμία επίτευξης ουσιαστικών συναινέσων στην ακολοθούμενη πολιτική, εξηγούν βεβαίως και την κλιμάκωση σε πολιτικό επίπεδο του αυταρχικού κατήφορου, με ορόσημο τις τέσσερις επιστρατεύσεις απεργών. Η κορύφωσή του στάθηκε όμως η ανήκουστη για δεδομένα κοινοβουλευτικής δημοκρατίας προχθεσινή απόφαση για ακαριαίο κλείσιμο της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης.
Η στρατηγική της κυβέρνησης, και πιο συγκεκριμένα της Νέας Δημοκρατίας, έχει όλα τα χαρακτηριστικά της αυταρχικής φυγής προς τα εμπρός. Προκαλεί τη σύγκρουση, τη θέλει μετωπική και εξόχως φορτισμένη συμβολικά, για να νικήσει κατά κράτος τους αντιπάλους της και να υποτάξει πλήρως τους εταίρους της. Εάν το επιτύχει, είναι πιθανό ο Ερντογκάν και η κυβέρνησή του, που ούτως ή άλλώς απολαμβάνουν πολύ πιο στέρεης λαϊκής υποστήριξης από τη δική μας τρικομματική, να φαντάζουν σαν πρότυπα δημοκρατίας. Εάν όμως βρεθεί αντιμέτωπη με μια λαϊκή αντίδραση ευρύτερη του αναμενόμενου, και, το κυριότερο ίσως, με την πολιτική στήριξη που στερούνται οι διαδηλωτές της πλατείας Ταξίμ, τότε κινδυνεύει να χάσει τον έλεγχο της κατάστασης. Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές είναι δύσκολο να διατυπωθεί πρόβλεψη για την έκβαση της σύγκρουσης. Το μόνο σίγουρο είναι ότι διαλύονται όσες ψευδαισθήσεις ακόμη υπήρχαν για την επίλυση του ελληνικού δράματος με ομαλό και θεσμικά απρόσκοπτο τρόπο. Και ότι, περισσότερο από ποτέ, η ανατροπή της επίκινδυνης αυτής κυβέρνησης αποτελεί δημοκρατική και, με όλη τη σημασία της λέξης, εθνική προσταγή. Η τύχη της χώρας, για μια ακόμη φορά είναι στα χέρια του λαού της.

*Δημοσιεύθηκε στην "ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ" την Πέμπτη 13 Ιουνίου 2013

ΠΗΓΗ.  http://www.iskra.gr/